Ciao! To zabawne, ale czytając ten wpis tak naprawdę czytacie fragmenty wstępu mojej pracy licencjackiej z 2010 roku. Wróciłam do niej w chwilach nostalgii i postanowiłam ją przetłumaczyć, żeby zrobić taki ogólny zarys tego, jak mafia zdobyła swoją władzę i jak ten problem był postrzegany zanim wzięli się za niego sędziowie z poolantimafia utworzonego w Palermo w latach osiemdziesiątych.
Początki przestępczości zorganizowanej na Sycylii sięgają czasów zjednoczenia Włoch, tak zwanego Risorgimento (1861 r.). W okresie słabości państwo włoskie posługiwało się przedstawicielami mafijnych klanów, aby utrzymać kontrolę nad terytorium. Z biegiem czasu mafia, silna dzięki swojej znajomości lokalnego środowiska i zdolności do „rządzenia” społeczeństwem, coraz częściej oferowała swoją pomoc zarówno władzom publicznym, jak i mieszkańcom wyspy. W ten sposób stawała się coraz bardziej wpływowa i wszechobecna, a jej nielegalny charakter był często ignorowany przez władze. W między czasie zaś więzi ze zwykłymi obywatelami stawały się coraz silniejsze.
Lata II wojny światowej były trudne dla organizacji. Faszyzm wypowiedział mafii bezwzględną wojnę.
Na Sycylię został wysłany Cesare Mori, zwany “żelaznym prefektem”. Mimo, że jego prześladowania miały na celu głównie przeciwników politycznych Mussoliniego to w ich wyniku wielu przedstawicieli Cosa Nostry właśnie w tym okresie wyemigrowało do Stanów Zjednoczonych.
Mafia przetrwała jednak ten kryzys i dzięki przywilejom zdobytym niosąc pomoc aliantom w czasie lądowania na Sycylii w 1943 roku, odzyskała swoją silną pozycję na wyspie. Po wojnie stworzyła rozległą sieć układów ze światem polityki, wspierając w szczególności polityków Chrześcijańskiej Demokracji, która była partią dominującą polityczną scenę Włoch aż do lat dziewięćdziesiątych.
W kontekście boomu gospodarczego lat pięćdziesiątych struktura mafii umocniła się, stając się doskonale zorganizowanym systemem, zachowując jednocześnie swój konserwatywny i tradycyjny charakter. Wpływy mafii rozprzestrzeniły się we wszystkich aspektach życia społecznego: od handlu narkotykami, porwań i spekulacji nieruchomościami, po politykę na najwyższych szczeblach krajowych. Cosa Nostra dbała o swoje interesy poprzez liczne kontakty z politykami, przedsiębiorcami i wpływowymi osobami, takimi jak Giulio Andreotti i Salvo Lima (grube szychy). Wartości takie jak władza, prestiż i bogactwo wynikające z przynależności do mafii nie były ganione a wręcz przeciwnie: mafiosów często nazywano „ludźmi honoru”.
Aż do połowy lat siedemdziesiątych problem przestępczości zorganizowanej na Sycylii był ignorowany przez społeczeństwo i państwo włoskie, w wyniku czego mafia ugruntowała swoją nienaruszalną pozycję, stając się praktycznie bezkarną. Krytyczny moment nastąpił podczas tak zwanej drugiej wojny mafijnej, która doprowadziła do zamachów na ważnych przedstawicieli władzy państwowej. Śmierć bohatera narodowego Carla Alberta Dalla Chiesy oraz Pio La Torre, sędziego, który wprowadził ustawę uznającą przynależność do mafii za przestępstwo, ostatecznie sprowokowały ewolucyjne zmiany i zapoczątkowały prawdziwą wojnę państwa z mafią. W międzyczasie w szeregach mafii miał miejsce brutalny konflikt o władzę między rodziną Salvatora Riiny z Corleone a innymi klanami. Walka ta wstrząsnęła Palermo gdzie na początku 1982 roku co trzy dni z powodu wojny między klanami ktoś ginął…sytuacja zaczęła wymykać się spod kontroli, gdyby nie pewni bardzo odważni ludzie, tacy jak sędziowie Rocco Chinnici, Giovanni Falcone i Paolo Borsellino i inni o których napiszę następnym razem.