„Obojętni” Alberta Moravii to powieść, która z bezlitosną szczerością portretuje właśnie takie stany, czyniąc je sednem ludzkiego dramatu.
Cyniczny i obłudny Leo, infantylna i żałosna Maria Grazia, Carla – młoda dziewczyna marząca o „innym” życiu oraz jej brat Michele – nieudolny i pozbawiony uczuć – to bohaterowie debiutanckiej powieść Alberto Moravii „Obojętni” (tyt.oryg.„Gli indifferenti”) z 1929 r. Jeśli chodzi o twórczość Moravii to lata temu na studiach miałam przyjemność przeczytać „Agostino” – niesamowitą książkę o dojrzewaniu i o odkrywaniu cielesności przez tytułowego bohatera.
Tą bardzo krótką historię szczerze Wam polecam – do dziś często wspominam klimat upalnych, sierpniowych dni widzianych oczami nastoletniego chłopca, który tak świetnie oddał swym piórem Moravia. Tym bardziej, gdy przypadkiem natknęłam się na „Obojętnych” spodziewałam się czegoś naprawdę dobrego.
Książka okazała się świetna. Pogrążeni w apatii bohaterowie, oderwani od rzeczywistości, próżni, zawistni, uwikłani w intrygi, które świadczą o totalnym upadku ich systemu wartości moralnych są świadomi jednego: „Życie jest jakie jest. Nie da się go zmienić”. Ich jedyną zbrodnią, czego są świadomi, jest obojętność.
Żyją na skraju bankructwa zachowując konformistycznie pozory właściwe dla ich klasy społecznej, wciągnięci w wir sztucznych konwenansów , monotonii, nudy i hipokryzji nie są w stanie zareagować i wziąć odpowiedzialności za własne losy. Nie wiedzą co czują – czy czują cokolwiek znudzeni rozczarowującą rzeczywistością i samymi sobą?
„Obojętni” to powieść egzystencjalna, ale nie nudna. Perypetie bohaterów nadają jej dynamiki a opisy sytuacji i otoczenia swym realizmem przenoszą za kulisy salonów burżuazji Rzymu sprzed II Wojny Światowej – nie bez przyczyny powieść uznana została przez czołowych krytyków europejskich najlepszą książką w dorobku słynnego, włoskiego pisarza. Lektura dla wszystkich, którzy chcą poznać włoską literaturę i jej transgresyjne, niebanalne i klimatyczne oblicze.